၁၂၃၆ခုႏွစ္တြင္ ဦးေကာင္းသည္ ျမန္မာသံအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ကာ ဥေရာပတိုက္လွည့္လည္ရာမွ ျပန္ေရာက္လာ၏။ ညီလာခံတြင္ ရွင္ဘုရင္အား ေလွ်ာက္တင္ရာ၀ယ္ ၿဗိတိသွ်ကြၽန္းတြင္ စက္မႈလုပ္ငန္းတိုးတက္ပံု၊ စစ္သည္ေတာ္မ်ား လက္နက္ေခတ္မီပံု၊ ဘုရင္မႀကီးက မိုးကုတ္ေက်ာက္တြင္း အေရာင္းအ၀ယ္ျပဳလုပ္လိုေသာေၾကာင့္ အာမခံစာခ်ဳပ္ ျပဳခဲ့ပံုမ်ားကို တင္ျပေလသည္။ မိုးကုတ္အေၾကာင္းကို ၾကားရခ်ိန္တြင္ ဘုရင္၏ မ်က္ႏွာေတာ္ ရုတ္ခ်ည္း ညိဳးငယ္သြားသည္။ (မိုက္လွခ်ည္လား ငေကာင္းရဲ႕ .. ေမာင္မင္းကို မိုးကုတ္ေက်ာက္တြင္း ေရာင္း၀ယ္ႏိုင္ခြင့္ အာဏာ ငါက အပ္ႏွင္းေတာ္ မူလိုက္သလား) ဘုရင္၏ မိန့္ျမြက္သံကို ဦးေကာင္းမွာ တစ္စံုတရာ ျပန္လည္ သံေတာ္ဦးတင္ရန္ မ၀ံ့ေတာ့ဘဲ ဦးေခါင္း ငိုက္စိုက္ ၿငိမ္က်သြားေလသည္။ ညီလာခံရုပ္သိမ္းကာ မင္းတုန္းမင္းႀကီး အတြင္းေတာ္သို႕ ေရာက္လွ်င္ မိဖုရားႀကီးငယ္တို႕ကို ေခၚယူ စုေ၀းေတာ္မူကာ (မမတို႕ ... သည္တစ္ခါျဖင့္ ေစ်းေတာင္း ေခါင္းရြက္၊ ရက္ကန္းရက္၊ ပဲျပဳတ္ေရာင္း အသက္ေမြးဖို႕ပဲ စိတ္ကူးၾကေတာ့၊ မင္းႀကီးငေကာင္းကေတာ့ မိုးကုတ္ေက်ာက္တြင္းကို မဆင္မျခင္ သူ႕သေဘာအတိုင္း အဂၤလိပ္ဘုရင္မထံ ေရာင္းခဲ့ၿပီ၊ စာခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ၊ ျပည္ပိုင္မင္းအခ်င္းခ်င္း ေလာဘ၊ ေဒါသေနာက္ကို လုိက္ၾကရင္ စစ္ျဖစ္ဖို႕ပဲ ရွိေတာ့တယ္...။) ဟု မိန္႕ၾကား၏။ မိဖုရားအမ်ား မတုန္မလႈပ္ ၾကားနာကာ ငုိင္ေနၾက၏။ စၾကာေဒ၀ီ မိဖုရားေခါင္ႀကီးသာလွ်င္ ျပန္လည္ ေလွ်ာက္တင္ေဖာ္ရ၏။ (ပူပန္ေတာ္မမူပါႏွင့္ ေမာင္ေတာ္ဘုရား.. ေရာင္းတဲ့လူက သူ႕ဥာဏ္နဲ႕ ေရာင္းခဲ့ရင္ အေရာင္းအ၀ယ္ပ်က္ေအာင္ နည္းပရိယာယ္ႏွင့္ ဖ်က္တာေပါ့ ေမာင္ေတာ္ ....။) (အႏို႕ .. ဘယ္လိ္ုစီမံရင္ ေကာင္းမည္လဲ ....) (သားေတာ္ ငဖိုးလႈိင္ ရွိသားကပဲ .. သူ႕ကိုေခၚယူ တိုင္ပင္ပါဘုရား .... ) ထိုအခါတြင္မွ ဦးေခါင္းမီးေလာင္ေနေသာ ရွင္ဘုရင္ႀကီးမွာ ရာထူးက်ၿပီး အမရပူရတြင္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ေနေသာ ေယာအတြင္း၀န္ ဦးဖိုးလႈိင္ကို သတိရကာ အျမန္ေခၚေစ၏။ ဦးဖိုးလႈိင္က (ထိုကိတ္စအတြက္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေတာ္မမူပါႏွင့္ ဘုရား၊ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးတာ၀န္ယူေျဖရွင္းေပးပါမည္။ ငေမာက္ေက်ာက္အပါအ၀င္ နန္းစဥ္ရတနာေက်ာက္ ၃လံုးကိုသာ အ၀ယ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ အေရးဆိုရာတြင္ အသံုးျပဳပါရေစ ဘုရား) ဟု တင္ေလွ်ာက္၏။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးက ဦးဖိုးလႈိင္ကို အာဏာကုန္ လႊဲအပ္ေလသည္။ အဂၤလိပ္ကိုယ္စားလွယ္တို႕ ေရာက္လာေသာအခါ ဦးဖိုးလႈိင္က စာခ်ဳပ္အတိုင္း ကတိမပ်က္ မိုးကုတ္ေက်ာက္တြင္းကို ေရာင္းခ်မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တန္ဖိုးကိုဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရန္ ထိုတြင္းထြက္ေက်ာက္မ်ားကို ဦးစြာေစ်းျဖတ္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း .. ေျပာၾကားကာ တရုတ္ရာျပတ္ကို သက္ေသအျဖစ္ ထားရွိလွ်က္ အငယ္ဆံုး နန္းစဥ္ေက်ာက္ကို စတင္ျပသသည္။ ဂြမ္းတစ္ပိသာ အလယ္ရွိ ေက်ာက္သည္ ဂြမ္းကို ေဖာက္ထြက္ကာ အေရာင္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ မ်က္ေတာင္ခတ္ေနသေယာင္ရွိ၏။ ဦးဖိုးလႈိင္က (ဒီပတျမားဘယ္ေလာက္တန္သလဲ....) ဟုေမေလလွ်င္ ရာျပတ္က (တစ္တို္င္းတစ္ျပည္တန္ ေက်ာက္ျဖစ္ပါသည္။)ဟုေျဖေလ၏။ ေက်ာက္မ်ားကို ဆက္လက္ျပသရာတြင္ ဒုတိယ ပတျမားမွာ (၃)ျပည္ေထာင္ တန္ဖိုးရွိေၾကာင္း၊ တတိယ ငေမာက္ေက်ာက္မွာ (၇)ျပည္ေထာင္ တန္ေၾကာင္း၊ ရာျပတ္က သတ္မွတ္ေလသည္။ ငေမာက္ေက်ာက္ကို ဂြမ္း (၇)ပိသာ ဖံုးထားေသာ္လည္း နန္းေတာ္တစ္ေဆာင္လံုး ထိန္ထိန္လင္းေနသည္။ အဂၤလိပ္မ်ားက တန္ဖိုးမ်ားလွေသာေၾကာင့္ ဘုရင္မႀကီးႏွင့္ တိုင္ပင္ပါရေစဟု ဆို၏။ ဦးဖိုးလႈိင္က စာခ်ဳပ္ကို အဂၤလိပ္လက္မွ ေတာင္ယူၾကည့္ရွဳၿပီးေနာက္ (ဒီစာခ်ဳပ္သက္တမ္းဟာ ယေန႕ ကုန္ဆံုးသြားၿပီ ...၊ အ၀ယ္ေတာ္ မၿပီးျပတ္မႈေၾကာင့္လည္း အဂၤလိပ္ ဘုရင္မႀကီး ဂုဏ္သိက္ခါ က်ေစပါတယ္ .... ) ဟု ဆိုၿပီး အမ်ားေရွ႕တြင္ပင္ ထိုစာခ်ဳပ္ကို ဆုတ္ပစ္လိုက္ေလသည္။ သို႕လွ်င္ ဦးေကာင္း၏ အမွားေတာ္ပံုကို ဦးဖိုးလႈိင္က အဖတ္ဆယ္ခဲ့ေလသည္။
ကုန္းေဘာင္ရွာပံုေတာ္ (ညိဳျမ) စာမ်က္ႏွာ ၄၂၄
ကုန္းေဘာင္ရွာပံုေတာ္ (ညိဳျမ) စာမ်က္ႏွာ ၄၂၄






