မႏၱေလးရဲ႕ ၃၁ဒီဇင္ဘာည

မေန႕ညက ၂၀၀၆ခုႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညမို႕ မႏၱေလးက်ဳံးေဘးမွာ ေတာ္ေတာ္စည္ကားပါတယ္...။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး အသားကင္စားျဖစ္ၾကတယ္။ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ကိုလည္း လာခဲ့မယ္လို႕ ဂတိေပးခဲ့တာေၾကာင့္ ဟိုလည္းမလြတ္ေအာင္၊ ဒီလည္းမလြတ္ေအာင္ ေျပးလႊားခဲ့ရေသးတယ္...။ ည၁၁နာရီေလာက္မွ က်ံဳးေဘးကို ထြက္ၾကည့္မိေတာ့ သႀကၤန္ေရာက္သြားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္...။ ဆိုင္ကယ္ေတြ အုပ္လိုက္ႀကီး ျဗဴးျဗဴးၿဗဲၿဗဲ လုပ္ၿပီး စီးသြားၾကတယ္....။ အဲဒီလိုမ်ဳိးက လမ္းေပၚမွာ ဆက္တိုက္ပဲ ... မိန္းကေလးေတြလည္း ဆိုင္ကယ္ေနာက္က ခြထိုင္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီဆိုင္ကယ္ေတြကို လိုက္ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ ေခါင္းေတြေတာင္ မူးေနာက္လာတယ္ ....။ က်ဳံးေတာင္ဘက္မွာ လူအမ်ားဆံုးပဲ ....။ လမ္းေထာင့္ေတြမွာ လံုၿခံဳေရးေတြ အေစာႀကီးကတည္းက ခ်ထားတယ္။ ည ၁၂ နာရီထိုးေတာ့ မီးရွဳးပန္းေတြ လြတ္ၾကတယ္... ။ Happy New Year လို႕ ၿပိဳင္တူေအာ္တဲ့သူကေအာ္ ... ေဟး ..၀ါး ... နဲ႕ ေအာ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ဘီးေထာင္စီးၾကတဲ့သူေတြေရာ၊ အက်ၤီကိုယ္တံုးလံုးခၽြတ္ၿပီး ကေနၾကတဲ့ သူေတြေရာ၊ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္စီးၾကတဲ့သူေတြေရာ၊ လမ္းေပၚမွာ လာသမွ်ဆိုင္ကယ္ကို လက္တားၿပီး ႏႈတ္ဆက္ေနၾကတဲ့သူေတြေရာ....၊ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ထြက္ၾကည့္ၾကတဲ့သူေတြေရာ .... ျပည့္ႏွက္ေနၿပီး ... မႏၱေလးရဲ႕ ၃၁ဒီဇင္ဘာညဟာ စည္ကားလို႕ေနပါတယ္....။ မိန္းကေလးတခ်ဳိ႕ ဂ်စ္ကားေဘာင္တန္းေပၚ တက္ထိုင္ၿပီး အလွျပသြားၾကတယ္။ အဲဒီကားေနာက္က ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႕ တအုပ္ႀကီး လိုက္သြားၾကတယ္....။ အကၤီ်ေတြခၽြတ္ၿပီး လက္က ေ၀ွ႕ရမ္းသြားၾကတယ္....။ ဆိုင္ကယ္ေပၚ ၄ေယာက္၊ ၅ေယာက္ စီးသြားၾကတယ္....။ အမူးလြန္ၿပီး Happy New Year ေတာင္ မေအာ္ႏိုင္ပဲ လမ္းေပၚ ေမွာက္ေနၾကတယ္...။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ .. 2006 ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးညကို ႏူတ္ဆက္ၿပီး 2007 ရဲ႕ ေန႕သစ္ကို ႀကိဳဆိုၾကတဲ့ မႏၱေလးရဲ႕ ၃၁ ဒီဇင္ဘာညဟာ တကယ္ပဲ ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္ .....။

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ Christmas ျဖစ္ပါေစ ..

ဒီဇင္ဘာလ တစ္လလံုး အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနတယ္... အင္တာနက္ကလည္း အရင္ကလို မသံုးႏိုင္ေတာ့ ဘေလာ့ခ္လည္း ပံုမွန္မတင္ျဖစ္ဘူး ... ။ အၿမဲ၀င္ဖတ္တဲ့သူေတြကို တကယ္ပဲ အားနာမိပါတယ္...။ Cbox မွာ Christmas ဆုုေတာင္းေပးၾကတဲ့သူေတြနဲ႕ ၀င္ေရးေပးၾကသူေတြကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္...။

မန္းမွာေတာ့ အရင္ရက္ေတြထက္ ပိုပိုၿပီး ေအးလာေနၿပီ ...။ ရာသီဥတုက ေအးလြန္းေတာ့ ႏွာရည္ေတြ တရႊဲရႊဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့ ... ၂၂ရက္ေန႕က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ တစ္ညလံုး သီခ်င္းလိုက္ဆိုၾကေသးတယ္.... Christmas အတြက္ေပါ့ ...။ ဂစ္တာက ၃လက္တီးၿပီး ကြၽန္ေတာ္အပါအ၀င္ဆိုတဲ့သူ ၁၀ေယာက္ေလာက္ ပါတယ္.... ညေန ၆နာရီက စထြက္လိုက္တာ .. မနက္ ၄နာရီမွ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္... သြားရတဲ့အိမ္ကလည္း အိမ္ ၃၀ေက်ာ္ေတာ့ မနက္လည္းေရာက္ေရာ .. အသံေတြ ၀င္ေနေတာ့တာပဲ .... ေပ်ာ္ဖို႕ သိပ္ေကာင္းပါတယ္....။

မေန႕က ျပင္ဦးလြင္ကို တက္ျဖစ္တယ္... ကြၽန္ေတာ္တို႕ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕အတူ သူငယ္ခ်င္း ၁၂ေယာက္ေလာက္ သြားၾကတာပါ .. ကန္ေတာ္ႀကီးထဲမွာ ပန္းျပပြဲရွိေနေသးေပမယ့္ တကယ့္ ပြဲေတာ္ရက္ကေလာက္ မလွေတာ့ပါဘူး ...။ လာတဲ့လူေတြလည္း သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး ...။ ရွဳိးပြဲေတြရွိတဲ့ရက္ကေတာ့ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးကို စည္ကားတယ္လို႕ ေျပာၾကတယ္ ... ။ ေစ်းေတြကလည္း ဘာႀကီးသလဲ မေမးနဲ႕တဲ့... ထမင္းတခါျပင္ တစ္ပြဲကို ၂၀၀၀ ယူတဲ့ဆိုင္ကယူ... ဆိုင္ကယ္အပ္တာေတာင္ ၁စီး ၅၀၀ ဆိုေတာ့ လြန္လြန္းတယ္ဗ်...။ မေန႕က Land Marks ကိုလည္း တစ္ခါတည္း ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္.. ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ ေနရာေတြကို ပံုစံတူေတြ လုပ္ထားတာဗ် .. ေတာ္ေတာ္ လက္ရာေျမာက္တယ္...။

မန္းမွာ Christmas နဲ႕ New Year အတြက္ ဟိုတယ္ေတြ၊ ျမက္ခင္းျပင္ေတြ မွာ .. အဆိုေတာ္ေတြရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြရွိေပမယ့္ ... ေစ်းေတြႀကီးလြန္းတာေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ အနားမကပ္ႏိုင္ဘူး ....။

Christmas နဲ႕ New Year မွာ အားလံုးအားလံုးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား၊ အကိုအမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ... စီးပြားတိုးတက္ၿပီး က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္...

Merry Christmas and happy new year to you all

ေ၀းလြင့္အိပ္မက္

ဘြဲ႕၀တ္႐ုံႀကီး ၿခံဳလႊမ္းၿပီး ခန္႕ညားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖေဖက ၿပံဳးၿပံဳးႀကီး ၾကည့္တယ္ …။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားကို တက္ရေတာ့မွာမို႕ ေမေမကလည္း အလွပဆံုး၀တ္ဆင္ထားတယ္…။ ခ်ိတ္ထမီ လွလွေလးကို ၀တ္ထားၿပီး ပု၀ါၿခံဳထားတဲ့ ေမေမက ပိုၿပီး က်က္သေရ ရွိလို႕ေနတယ္ ….။ ေဖေဖကလည္း တိုက္ပံုကို ၀တ္ထားၿပီး ပိုးပုဆိုးနဲ႕ တည္ၾကည္ခန္႕ညားလို႕ေနတယ္…။ အခ်ိန္နီးၿပီမို႕ သားအမိ ၃ေယာက္ ပ်ာယာပ်ာယာ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္…။ ကားေရာက္လာေတာ့ ကပ်ာကယာ ေျပးတက္ၾကၿပီး ကားေပၚေရာက္မွ ယာဥ္၀င္ခြင့္လက္မွတ္နဲ႕ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္ေတြဘာေတြ မက်န္ခဲ့ရေအာင္ ၾကည့္ရေသးတယ္….။ ေဖေဖမ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ ပီတိအၿပံဳးေတြနဲ႕ …..။ ေမေမကလည္း ကိုယ့္သားရဲ႕ ဘြဲ႕ယူရမယ့္အခမ္းအနားမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ တက္ၾကရလို႕ အေပ်ာ္ေတြ ဖံုးလႊမ္းလို႕ေနတယ္….။ ေဖေဖက “ကဲ … သား … ပညာေတာ့စံုၿပီကြ … ၾကင္ယာစံုဖို႕ပဲ က်န္ေတာ့တယ္ … ” ေဖေဖက ရယ္ရယ္ေမာေမာစတယ္…။ “ရွင္ .. ဘာေပါက္ကရ ေျပာေနတာတုန္း … ကၽြန္မသားကို ခ်စ္လို႕ေတာင္မ၀ေသးဘူး” ေမေမက မ်က္ေစာင္းထိုးရင္း ေျပာတယ္… ေဖေဖက သေဘာက်ၿပီး အားရပါးရ ရယ္ေမာတယ္. .. ေမေမလည္း ရယ္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္လည္းရယ္တယ္… ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမကို အေျပးသြားေနတဲ့ ကားေလးေပၚ ရယ္သံေတြ ဖံုးလႊမ္းသြားတယ္ ……..။

တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြအားလံုး စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္သက္သက္ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီေလ …။ ေမွ်ာ္မွန္းထားသလို ျဖစ္မလာခဲ့ပဲ … အားလံုးဟာ တစ္စစီ ပ်က္သုဥ္းသြားၿပီ …….။ ဘြဲ႕၀တ္႐ုံေတြ ကိုယ္စီၿခံဳလႊမ္းၿပီး ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႕ မိသားစုေတြ တေပ်ာ္တပါး သြားေနတာၾကတာကို လြမ္းေမာစြာ ေငးေမာၾကည့္မိတယ္ …။ ေမေမ့ဘီ႐ုိထဲကို ရီေ၀စြာ ေငးေမာၾကည့္မိေတာ့ “ငါ့သားဘြဲ႕ယူရင္ ၀တ္ဖို႕ ဆိုတဲ့” ေမေမ့ရဲ႕ ခ်ိတ္ထမီလွလွေလး နဲ႕ ပု၀ါစေလးဟာ ၀တ္ဆင္သူမဲ့စြာ အထီးက်န္ ဆန္လြန္းလွတယ္….။ ေမေမမရွိေတာ့တဲ့ဘ၀မွာ ဘြဲ႕ကို တက္မယူေတာ့ဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ထားသလို .. ေဖေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘြဲ႕တက္ယူဖို႕ မတိုက္တြန္းေတာ့ဘူး …။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ဖြင့္မေျပာၾကေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အလိုလို နားလည္ေနၾကတယ္….။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘ၀မွာ မထင္မွတ္ထားတာေတြျဖစ္ၿပီး ေမွ်ာ္မွန္းထားတာေတြ ျဖစ္မလာတတ္တာကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါတယ္…

မဂၤလာပါ

စိတ္ညစ္ဖို႕ေကာင္းတယ္.... ဒီရက္ပိုင္း အင္တာနက္ ဘယ္လိုမွ ေကာင္းေကာင္း သံုးႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်.. အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ေပါ့ ... ဒီရက္ပိုင္း “ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလလံုးပုတ္” ဆိုတာကို ေရရြတ္ေနမိတယ္ ....

မႏၱေလးေဆာင္းနံနက္ခင္း

World AIDS Day

ကမၻာကိုေျခာက္လွန္႕ေနတဲ့ အဆိုး၀ါးဆံုးေရာဂါႀကီးတစ္ခုျဖစ္တဲ့ AIDS ေခၚ ခုခံအားက်ဆင္းမႈ ကူးစက္ေရာဂါဟာ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ ေခတ္မွီနည္းပညာေတြ အရွိန္အဟုန္နဲ့ တိုးတက္လာသလို ဆိုး၀ါးတဲ့ ေရာဂါဆိုးေတြဟာလည္း ကမၻာ့လူသားေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္လ်က္ရွိပါတယ္။ ဒီလိုေရာဂါဆိုးေတြ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္ရဲ့ ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေတြ၊ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ ဘ၀ေတြ၊ သာယာဖြယ္ မိ္သားစုဘ၀ေတြ အဆံုးသတ္ရသလိုပဲ .. ေနာက္ျပန္လွည့္လို႕မရေတာ့တဲ့ ဘ၀မွာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ခါးစည္းၿပီး ခံၾကရပါတယ္။ ဒါေတြကို မျဖစ္ေအာင္ ေရာဂါျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အျပဳအမူေတြ မျပဳလုပ္မိေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းနဲ႕ ကာကြယ္ျခင္းကသာ အေရးအႀကီးဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္တိုင္ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း၊ ကာကြယ္ျခင္းေတြနဲ႕သာ ရပ္တန္႕မေနပဲ .. က်န္းမာေရးအသိ၊ ဗဟုသုတေတြကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ လက္ဆင့္ကမ္း ျဖန္႕ေ၀သြားသင့္ပါတယ္။ ဒီကေန႕က်ေရာက္တဲ့ ကမၻာ့ခုခံအားက်ဆင္းမႈကူးစက္ေရာဂါ တိုက္ဖ်က္ေရးနဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ အေနနဲ႕ စာေရးဆရာမ "ကၽြန္း" ရဲ႕ "ပညာေပးဖို့လိုပါသည္" ေဆာင္းပါးကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။

ပညာေပးဖို႕လိုပါသည္
ကၽြန္း

တစ္ရက္မွာ ကၽြန္မကို အဘြားက သူ႕ရဲ႕အုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွာရွိေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေမာင္တစ္၀မ္းကြဲေလးေတြမွာ မိန္းကေလးကိစၥေတြ ရွိေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးရင္း တိုင္ေျပာေျပာလာပါတယ္။ ဒီအရြယ္ ေယာက္်ားေလးေတြရဲ႕ စူးစမ္းခ်င္ စမ္းသပ္ခ်င္တတ္တဲ့ စိတ္ကို သိေနတဲ့ ကၽြန္မ အထိတ္တလန့္ ျဖစ္ရင္း သူတို႕အရြယ္ေရာက္ခါစမွာ ဂ႐ုမျပဳဘဲ လ်စ္လ်ဴရွဳထားမိခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္မိပါတယ္။

ကၽြန္မက အဲဒီလိုျဖစ္သြားေပမယ့္ အနားမွာရွိေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အကို တစ္၀မ္းကြဲကေတာ့ "မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးအဘြားရယ္.. အဘြားက အစိုးရိမ္လြန္ေနတာျဖစ္မွာပါ" လို့ အဘြားကို ႏွစ္သိမ့္ရင္း တုန့္ျပန္ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို အေကာင္းပဲျမင္ခ်င္တာ၊ အေကာင္းပဲေတြးခ်င္တာ၊ အေကာင္းေတြပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တာမွန္ေပမယ့္ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ဆိုးရြားတဲ့ အျဖစ္မွန္ေတြကို ကၽြန္မတို့ ထည့္မတြက္ဘဲ ေနလို့ မရပါဘူး ..။ ဒီေတာ့ အဘြားရဲ့ ပူပန္မႈေတြက အေျခအျမစ္ရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ မရွိသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မ သူတို႕ကို Sex Education (မ်ဳိးပြားက်န္းမာေရးပညာ) ေပးဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အခုကို သိပ္မ်ား ေနာက္က်သြားၿပီလားလို့ ေတြးရင္း ဒီလို ပညာေပးတာမ်ဳိးေတြကို နားေထာင္မွတ္သားဖူးလားလို့ ေမာင္အငယ္ဆံုးေလးကို ေမးလိုက္ေတာ့ သူက "ဟင့္အင္း" လို့ ဆိုပါတယ္။ သူ့အေျဖေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြလည္း အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းေတြမွာ ေဟာေျပာပညာေပးေနတာ၊ စာနယ္ဇင္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြကတဆင့္ ေရးသားပညာေပးေနတာေတြ ရွိေပမယ့္ ဒါေတြကို သူတို့ ဘယ္ေလာက္ အေလးအနက္ထားၿပီး နားေထာင္သလဲ၊ ဖတ္သလဲ ဆိုတာက ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား။

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈပံုစံအရ "မ်ဳိးပြားက်န္းမာေရး" ကို ထိေရာက္ေအာင္ေပးရတာ မလြယ္ကူလွပါဘူး၊ ဘယ္အရြယ္မွာစေပးသင့္သလဲ ဆိုတာကေတာ့ ေစာႏိုင္သမွ် ေစာေစာေပးတာ အေကာင္းဆံုး မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ဒါက ကေလးေတြရဲ့ သိခ်င္စိတ္ကို ဆြေပးသလိုျဖစ္မယ္လို့ တခ်ဳိ႕က ဆိုၾကပါတယ္။ သဘာ၀အရ အရြယ္ကေလးေရာက္လာတာနဲ့ သိခ်င္ စူးစမ္းခ်င္စိတ္က အလိုလိုေပၚလာမွာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ယေန႕လို သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ေဖာင္းပြျပည့္ႏွက္ ေပါမ်ားလြန္းတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ မလိုလားအပ္တဲ့ အသိပညာေပးမႈေတြက သူတို့ရဲ႕လက္တကမ္းမွာ အလြယ္တကူ ရွိေနၿပီးသားမို့ ကၽြန္မကေတာ့ မျဖစ္သင့္တာေတြ မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ႏိုင္ဖို့ လိုလားအပ္တဲ့ အသိပညာေတြကို အခ်ိန္မီ ႀကိဳေပးထားႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်မယ္လို့ပဲ ယူဆမိပါတယ္။ကၽြန္မ သူတို့ကို နား၀င္ေအာင္ ဘယ္ကေနဘယ္လို စေျပာရမလဲလို့အားယူျပင္ဆင္ရင္း စကားစလိုက္စဥ္မွာပဲ ကၽြန္မရဲ့ အမတစ္၀မ္းကြဲက ေဘးကေန ရယ္ေမာရင္း "နင္တုိ့ကိုမပံုက ကြန္ဒံုးေတြ လက္ေဆာင္ေပးမလို့" လို့ ၀င္ေျပာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မအားယူေနတဲ့ အရွိန္ ပ်က္သြားခဲ့ၿပီး အေျခအေနက ကပ်က္ကေခ်ာ္ျဖစ္သြားခဲ့တာမို့ ကၽြန္မ အလြန္အမင္း စိတ္ပ်က္သြားမိပါတယ္။ ဒီလို အျဖစ္မ်ဳိးက ျမန္မာမိသားစုေတြ ၾကားထဲမွာ ျဖစ္ေနက် ျဖစ္လိမ့္မယ္လို့လည္း ေတြးလိုက္မိပါတယ္။

ကၽြန္မတို့ ျမန္မာမိသားစုေတြၾကားထဲမွာ ဒီကိစၥေတြကို ပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆိုပညာေပးမႈေတြက မတိုးတက္လာေပမယ့္ ယေန့ေခတ္လူငယ္ေတြရဲ့ ေျပာဆိုေနထိုင္ပံုေတြ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ေနတာ HIV နဲ႕ AIDS အပါအ၀င္ လိင္ဆက္ဆံမႈကတဆင့္ ကူးစက္တတ္တဲ့ေရာဂါေတြရဲ့ ကူးစက္ျပန့္ပြားမႈႏႈန္းထားေတြ ျမင့္မားတိုးတက္ေနတာေတြကို ကၽြန္မတို့ ေမ့ထားလို့ မရပါဘူး။ ယေန့ေခတ္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈ ပံုစံအရ အရြယ္ေရာက္ၿပီးတဲ့ မိန္းကေလးေတြနဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြရဲ့ ဆက္ဆံမႈက ကၽြန္မတို့ငယ္စဥ္ကထက္ မ်ားစြာ ပိုမိုရဲတင္းနီးကပ္လာၾကပါတယ္။ ေရွး႐ုိးဆန္တဲ့ ေယာက္်ားေလးရွင္ အခ်ဳိ႕က သူတို့ရဲ႕သားေတြတူေတြဆီကို မိန္းကေလးေတြဆီက ဖုန္းေတြလာလာေနလို့ တအံတၾသနဲ့ အထိတ္တလန့္ ျဖစ္ရေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ကေန႕ေခတ္ရဲ႕ ပံုမွန္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးပံုစံတစ္ခု ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီမို့ အံၾသတုန္လႈပ္စရာ ကိစၥလို့ ယူဆလို့မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတြက အနည္းနဲ့ အမ်ား အႏၱရယ္ရွိတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္ေပမယ့္ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းမို့ ဒါကို ဘယ္လိုမွ တားျမစ္ဖို့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို ကၽြန္မတို့ လုပ္ၾကရပါမယ္။

NGO တစ္ခုရဲ႕ ေဆးခန္းတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူတို့ရဲ႕ HIV/AIDS နဲ့ အျခားလိင္ဆက္ဆံမႈက တစ္ဆင့္ ကူးစက္ပ်ံ့ႏွံ့တတ္တဲ့ ေရာဂါေတြ မျဖစ္ပြားေအာင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ေရးလုပ္ငန္းနဲ့ ပတ္သက္လို့ "ငါတို့အလုပ္က ကြန္ဒံုး ေၾကာ္ျငာပဲ" လို့ ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို ကြန္ဒံုးကို အသံုးျပဳလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ မလိုလားအပ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ားစြာကို ကာကြယ္ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မတို့ ေၾကာ္ျငာသင့္ရင္ ေၾကာ္ျငာေပးရမွာပါပဲ။ လိင္မႈကိစၥနဲ့ ပတ္သက္လို့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္၊ ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္က အေကာင္းဆံုးျဖစ္ၿပီး မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ မေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ ကြန္ဒံုးကို စနစ္တက် အသံုးျပဳ ဖို့ လိုအပ္ေၾကာင္း ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ မ်ဳိးဆက္သစ္ကေလးေတြရဲ့ အက်ဳိးအတြက္ သူတို့ကို ရွင္းျပ အသိေပးထားဖို့ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ပါတယ္။

မျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္သြားၿပီတဲ့ အခ်ိန္က်မွ ကၽြန္မတို့ ဘာမွ တတ္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္တာမို့ ေျပာျပသင့္တာေတြကို ႀကိဳတင္ေျပာျပရင္း "မ်ဳိးဆက္ပြားက်န္းမာေရး" ကုိ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေပးထားဖို့ မိဘေတြ၊ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ အစ္ကိုေတြ၊ အမေတြ အားလံုးမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ လုပ္သားေတြကိုခ်ည္း အားကိုးၿပီးေနလို့ မရပါဘူး။ ေခတ္အေျခေအေနနဲ့ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ျပႆနာေတြကို မ်က္စိမပိတ္၊ မ်က္ႏွာမလႊဲဘဲ အမွန္အတိုင္း ၾကည့္ျမင္ၿပီး အေျခအေနကို အရွိအတိုင္း လက္ခံသံုးသပ္ဖို့ လိုအပ္လာပါၿပီ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ သား၊ သမီး၊ တူ၊ တူမ၊ ညီ၊ ညီမေလးေတြ ဒုကၡမေရာက္ၾကေစဖို့ ေရွ့မ်က္ႏွာကို ေနာက္မွာပဲ ထားရထားရ၊ ေဘးကိုပဲ ပို့ရပို့ရ ကၽြန္မတို့ ေျပာသင့္တာေတြကို ေျပာဆိုရွင္းျပထားၾကရမွာပဲလို့ ယုံၾကည္နားလည္မိပါတယ္။

ကၽြန္း (Health Digest Journal)