အေခၚအေ၀ၚ

ေဒသတစ္ခုနဲ႕တစ္ခု အေခၚအေ၀ၚမတူၾကဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၀၀ခုႏွစ္က မႏၱေလးကို ေရာက္လာမွ သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မိုးကုတ္သူမိုးကုတ္သားေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း စကားေျပာရင္ “သ”နဲ႕ “တ” မကြဲဘူး၊ ဟတ္ထိုးသံ ဘယ္ေတာ့မွ မပါဘူး လို႕ အမ်ားက ေျပာၾကတယ္။ ေဇာ္ပိုင္ရဲ႕ ျပန္ဆံုမယ့္ညေနဆိုတဲ့ သီခ်င္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္တယ္ .. ။ အဲဒီထဲမွာ “ေတးဆိုတတ္ေသာတိမ္ေတြ” ဆိုတာပါတာကိုး....။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုက္ရင္ျဖင့္ ေသးဆိုတတ္ေတာ သိမ္ေတြ ျဖစ္သြားေရာ ......။ ေမေမက ေျပာဖူးတယ္။ ေလွႀကီးနဲ႕လွည့္လာတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေျပာၾကေတာ့ ေလႀကီးနဲ႕လည့္လာတယ္ လို႕ အသံထြက္ၾကတယ္တဲ့။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ဗ်....။

ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္ကို သင္တန္းတက္ဖို႕သြားေတာ့ နက္ျဖန္၀တ္ဖို႕ အ၀တ္အစားေတြ မီးအိုးတိုက္ရဦးမယ္လို႕ေျပာေတာ့ တူတူေနတဲ့ အကိုႀကီးက မီးအုိးတိုက္တယ္ .. မီးအိုးတိုက္တယ္ လို႕ေျပာရင္ သူ လန္႕လန္႕သြားပါသတဲ့...။ သူ႕မ်က္လံုးထဲမွာ မီးေတြရဲေနေအာင္ ထည့္ထားတဲ့ သံအိုးႀကီးနဲ႕ လႊဲၿပီးတိုက္တာကို မ်က္စိထဲ ျမင္ပါသတဲ့။ အမွန္က မီးပူထိုးတယ္၊ မီးပူတိုက္တယ္ လို႕ ေျပာရတယ္တဲ့။

မိုးကုတ္မွာေနတုန္းက ရာသီဥတုကေအးေတာ့ ခင္းဖုံေလးနဲ႕ထိုင္ၿပီး မီးလႈံရတယ္လို႕ေျပာေတာ့ ခင္းဖံုဆိုတာ ဘာလဲ လို႕ မႏၱေလးကသူေတြက ေမးၾကတယ္။ ခင္းဖံုဆိုတာ ဂြမ္းထည့္ထားတဲ့ ထိုင္စရာပါ။

ေအးလြန္းေတာ့ ညဆိုရင္ ဂြမ္းဖံု ၿခံဳအိပ္ရတယ္ေျပာေတာ့လည္း သူတို႕နားမလည္ ၾကျပန္ဘူးဗ်.. ေစာင္ျဖင့္လည္းေစာင္ေပါ့၊ ဂြမ္းေစာင္ဆိုလည္း ဟုတ္ေသးလို႕ သူတို႕ေျပာၾကျပန္တယ္....။ ဂြမ္းဖံုဆိုတာ သူတို႕ေျပာတဲ့ ဂြမ္းေစာင္ပါပဲ ... ဘာလို႕ ဂြမ္းဖံုလို႕ ေခၚလည္းေတာ့ ေျပာတတ္ဖူးဗ်.....။

ေရခပ္ေတာ့လည္း ေရေခ်ာင္နဲ႕ ခပ္တယ္လို႕ေျပာေတာ့ အဲဒါ ေရပံုး (ေရဗုန္း --သူတို႕အသံထြက္အတိုင္း) လို႕ေခၚပါသတဲ့ .......။

မီးထြန္းတဲ့ မီးေျပာင္းလို႕ေျပာေတာ့ အဲဒါ မီးေခ်ာင္းပါတဲ့ ....... မီးေျပာင္းဆိုတာ မီးတက္ေအာင္ မႈတ္တဲ့ ေျပာင္းကို ေခၚပါသတဲ့.......။

စားေသာက္ဆိုင္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္က ကန္႕လန္႕ဆိုင္ဟင္း လို႕ေျပာေတာ့ သူတို႕က အဲဒါကို ကိုက္လန္ပါတဲ့ .. .......။

၀မ့္တိုဟူး စားမယ္လို႕ ေျပာေတာ့လည္း အဲဒါ တိုဟူးေပ်ာ့/သုပ္ ပါတဲ့ .........။

တစ္ရက္တစ္ရက္ သူတို႕ဆီကလည္း အသစ္အဆန္းေတြ ၾကားရသလို ..... ကုိယ့္ဆီက အေခၚအေ၀ၚၾကားၿပီး ျငင္းခုန္ခဲ့ၾကရတာ ေပ်ာ္စရာပါ ....... ။