Wednesday, November 22, 2006

မခမ္းႏိုင္ေသာမ်က္ရည္မ်ား

ေႏြ၀င္စအခ်ိန္မို႕ ေလ႐ူးေလးမ်ား တိုက္ခတ္လွ်က္ရွိသည္၊ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား ေၾကြက်ၿပီး ေလႏွင့္အတူ ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပးလႊားလို႕ေနသည္။ တျဖည္းျဖည္း ပူေႏြးလာသည့္ ရာသီဥတုက ေႏြ၏သ႐ုပ္ကို ပီျပင္ေစရန္ နိဒါန္းပ်ဳိးလ်က္ ရွိသည္။

ထိုေန႕ညတစ္ည၊ ကုတင္ေပၚတြင္ ပက္လက္အေနအထားျဖင့္ အိပ္ေနေသာ ေမေမ့အနားတြင္ အမႏွစ္ေယာက္ သည္းထန္စြာ ငိုေၾကြးေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္လာသည္ကို သိေသာ အမႏွစ္ေယာက္က ေမေမ့အနားမွ ခြာေပးသည္။ ေမေမကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္သည္၊ ေမေမ့အနားသို႕ တိုးကပ္သြား၍ တိုးတိုးညွင္သာေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို အာ႐ုံစိုက္နားေထာင္သည္။ “သား .. လိိမ္လိမ္မာမာ ေနေနာ္ .. ” ေမေမ့၏ ရင္ခြင္သည္ ႏွိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္ျဖင့္ အသက္ကို လု၍ရွဳေနရသည္။ “ေမေမ့ပါးကို ငယ္ငယ္တုန္းကလို နမ္းပါဦး ...” ေမေမက ေနာက္ဆံုး ေတာင္းဆိုျခင္းဆိုေသာ မ်က္ႏွာမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာသည္။ ေမေမ့ပါးျပင္ကို ဖြဖြေလးနမ္းရင္း ကၽြန္ေတာ္၏ ေၾကြလုဆဲဆဲ မ်က္ရည္စက္မ်ားသည္ ေမေမ့ပါးျပင္ေပၚသို႕ က်ဆင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမေမ့ကို စြန္႕လႊတ္ရေတာ့မည္။ တစ္သက္လံုး ဘယ္ေတာ့မွ ျမင္ရေတာ့မည္မဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြ ေအာင့္သည္၊ အသက္ရွဳက်ပ္သည္၊ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ရွဳိက္ႀကီးတငင္ ငိုေၾကြးေနမိသည္၊

ငိုရွဳိက္ရင္း အိပ္မက္က လန္႕ႏႈိးသည္၊ ပါးျပင္ေပၚတြင္ မ်က္ရည္မ်ား စိုရႊဲလ်က္ရွိသည္။

5 comments:

sisain said...

အဲဒါမ်ဳိး အျပင္မွာတကယ္မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ဗ်ာ။

D Moe Thit said...

ကိုစစ္အိမ္ ... အဲဒီအျဖစ္မ်ဳိးက ၿပီးခဲ့တဲ့ ၈လတုန္းက တကယ္ပဲ ခါးသီးစြာ ႀကံဳခဲ့ရပါတယ္ ....။ ေရွ႕လ ၇ရက္ေန႕ဆိုရင္ ေမေမဆံုးတာ ၉လျပည့္ၿပီဗ်ာ ... ဒါေပမယ့္ မေန႕တေန႕ကလိုပဲ .စိတ္ကစြဲၿပီး ... အဲဒီလိုအိပ္မက္မ်ဳိးေတြ ခဏခဏ မက္ေနတယ္ .....

Anonymous said...

Hi Zaw Moe Aung,
Deepest condolence
for the loss of your loved Mum.
Dee

Chan Mya Soe said...

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ မႀကံဳခ်င္ဆံုးက အဲဒီလုိ ကိစၥေတြပဲ ဒါေပမဲ့ မႀကံဳလုိ႔မွ မရတာကုိး .. ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ဗ်ာ

Ingrid said...

I feel so sorry for you after reading this post
I understand it was like a disaster for u
there is one thing left i wanna say to you
that you are a good writer according to this post
Even though it is short ....... :)