အေၾကြမရွိလို႕

ညေနခင္း ေစ်းသိမ္းခ်ိန္၊ ေစ်းအေရွ႕ဘက္ လမ္းၾကားတစ္ေနရာ ...၊

`ေလထိုးႏိုင္သည္၊ ကပ္ခြာျဖင့္ ဘီးေပါက္ဖာသည္။ ´ အဲဒီစာသားကို သံုးထပ္သားအေဟာင္းတစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ ေျမျဖဴနဲ႕ေရးၿပီး သစ္ပင္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ စက္ဘီးျပင္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာေပါ့ ...။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္လို႕ ထင္ရတဲ့ ထင္ရတဲ့ ညင္းသိုးသိုး လူႀကီးတစ္ေယာက္ အိပ္ေမာက်ေနတယ္ ...။

စက္ဘီးေလမရွိလို႕ တြန္းလာတဲ့ အမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္ ... ။ အဲဒီဆိုင္ေရွ႕အေရာက္မွာ ကြမ္းကို ဗလံုးဗေထြးစားရင္း ေလထိုးတံကိုယူၿပီး သူ႕စက္ဘီးကို ေလထိုးတယ္ ...။ အိပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက မ်က္လံုးကို ေမးစင္းၿပီးၾကည့္ေနတယ္ ...။ ေလထိုးလို႕အၿပီးမွာေတာ့

`ဘယ္ေလာက္လဲ ... ´

`ငါးဆယ္ ... ´

`အႏူတ္မရွိလို႕ ေနာက္တစ္ေခါက္မွ ေပါင္းယူလိုက္ေတာ့ဗ်ာ ... ေနာ္ ... ´

`မရဘူးေဟ့ ... ဒါမ်ဳိးေတြ႐ုိးေနၿပီ ... ငါ@#$´

`ဒါဆိုလည္း ေရာ့ဗ်ာ .. တစ္ေထာင္တန္ ... ပိုတာ ျပန္အမ္း ...´

`ရတယ္ ... ေရာ့ ကိုးရာ ... ´

`ဟာ ... ခင္ဗ်ား ... ေလထိုးတာ ငါးဆယ္ က်တာကို ကိုးရာ့ငါးဆယ္ အမ္းရမွာေပါ့ .. ခင္ဗ်ား ... လူပါးမ၀နဲ႕ေနာ္ @$%^´

`ေဟ့ ..ဒီမွာ ... ငါးဆယ္ အႏူတ္ေပးရင္ေပး ... တစ္ေထာင္တန္ေပးရင္ အမ္းဖို႕အႏူတ္ကခက္လို႕ .. ေလထိုးခ တစ္ရာက်တယ္ ...´

`ဘာဆိုင္လဲဗ် ... ငါးဆယ္ဟာ ငါးဆယ္ပဲေပါ့ ... ခင္ဗ်ာႀကီး လူလည္မက်နဲ႕ေနာ္ ... က်ဳပ္ကို ဘာမွတ္ေနလဲ ...´

`ေဟ့ေကာင္ ... ဒီေလာက္ အႏူတ္ရွားတာ .. မအမ္းႏိုင္ဘူးကြာ ... အႏူတ္မပါရင္ အစကတည္းက ေလမထိုးနဲ႕ေပါ့ကြ ... ေမ@ေလး´

`ခင္ဗ်ား ... မဆဲနဲ႕ေနာ္ .. သတၱိရွိရင္ တစ္ေယာက္ခ်င္းခ်မယ္ ... ထြက္ခဲ့ ...´

`ေအာင္မာ .. မင္းက ဘာေကာင္လဲ လာေလ ... !@#@#$%´

ခြပ္ .... ဘုန္း ... အား .... ဒုတ္ .... အြတ္ .... အိုး .....

% $ @ # # $ % ^ & & % % $ # # @ # % ^ ^ & & * *